Omdat het niet altijd over duiven moet gaan... Kerstmis 1968

Het was in het jaar 1936 dat Robert geboren werd als tweede van een tweeling .Zijn broertje overleed onmiddellijk na de geboorte en zoals het er in die tijd aan toe ging had men eigenlijk geen weet van een tweede kindje. Tot Robert tevoorschijn kwam het kereltje woog net geen kilogram .Het was de dag van KERSTAVOND een “kerstekind” dus .Stel je voor een kleine van net geen kilogram wat moest daar van worden. Maar het pientere “ding” was kranig en langzaam groeide hij op en “Robertje” zou al vlug een hele Robert worden .Zijn vader was net als zo velen in die tijd duivenliefhebber. En Robertje zou al vlug zijn eerste stapjes op vaders duivenhok zetten. Dieren had hij graag en dus hoorden duiven daar zeker bij vandaar dat hij zo’n hekel had aan duiven dood doen. Wanneer vader zijn selectie maakte deed hij dit steeds als de “kleine” niet in de buurt was,want geen vlieg zou hij kwaad doen. Op een dag toen vader een aantal kleine jonge had verwijderd kwam kleine Robert net op tijd. Er lag er nog eentje te “spartelen” boven op de emmer en dat kon kleine Robert niet nemen en haalde het kleine ding uit de emmer. Hij “jankte” zo hard dat vader er niet kon aan weerstaan zijne kleinen het duifje te laten houden. Robertje mocht het kleine “ding” verder groot brengen ,vader stak er een ring aan en als bij wonder groeide er een superduif uit die jaren aan een stuk verpletterende prestaties naar huis bracht. Maar……Robert werd ouder en studeerde goed en als enig kind mocht hij verder studeren .Studeren in Gent en Brussel…………Leuven wenkte .Want in die tijd was studeren alleen weggelegd voor kinderen van rijke ouders ,maar vaders duiven vlogen zo hard dat met de gewonnen “centen” de studies konden betaald worden .Robert slaagde in ieder vak waar hij examen voor aflegde ,want hij zou het maken………En toch,heel gelukkig voelde Robert zich niet en vooral in de periode van Kerstmis ondanks hij toen verjaarde. Door het feit dat hij enig kind was miste hij iets .Zijn moeder die niet de beste gezondheid bezat noodzaakte hen geen Kerstmis te vieren. Want toen Robert nog veel jonger was hoorde hij zijn vriendjes vaak vertellen over de “kalkoen” en het “konijn” die op tafel kwam tijdens Kerstavond. Wat zou hij dat ook eens graag gehad hebben ,maar de ongezonde toestand van moeder en het feit dat de familie niet groot was bracht met zich mee dat Kerstavond niet gevierd werd. Zijn grootmoeder die inwonende was en bijgevolg oud was konden Kerstavond wel missen .Vandaar dat Kerstavond voor Robert steeds een droeve bedoening werd. Op een dag leerde Robert een meisje kennen en omdat het thuis niet meer prettig was om leven en meer om thuis te vluchten kwam er in de kortste keren een huwelijk van .Een huwelijk die voor Robert een grote “miskleun” bleek te zijn. Robert was in feite te braaf,de goedheid zelve. Hij had het zich zelf zo mooi en lief  voorgesteld…….Hij had  zich voorgenomen om met zijn vrouw “Kerstavond” te vieren net zoals de meeste mensen het deden. Met een “boom” en een “stalleken” ……Het kon niet beter “passen” zijn verjaardag en Kerstavond. Maar ………Robert had het ook dit keer mistroffen .Geen verjaardag en geen “Kerstavond” , geen “kalkoen” en nog minder “konijn” want zijn vrouw was naar de bakker brood halen en keerde niet meer terug. Ze was op een ander verliefd geworden en liet Robert achter voor wat hij was,een brave “goedzak”.Maar na een tijdje kreeg zijn vrouw spijt en berouw en keerde terug en………Ja hij nam ze terug. Maar er was iets weg ………Iets gebroken……..Scherven die gelijmd werden maar die teveel scheuren vertoonden en in de kortste keren liet zijn vrouw hem voor een tweede keer achter. Maar…..Ook dit keer kwam ze met hangende pootjes terug en “goedzakken” zijn nu eenmaal “goedzakken” en hij nam ze weer terug….Een nieuwe kans op een beetje hoop. Op een dag werd zijn vrouw zwanger en ze had altijd gezegd geen kinderen te willen dus dat ook niet…..Ze trok ergens ver weg waar ze ongeboren kindjes konden weg nemen…..En dat raakte Robert tot in het diepst van zijn hart…..Zijn leven zijn bloed……Zijn vrucht. Tot overmaat van ramp liet zijn vrouw hem voor een derde keer achter.     Alleen in de kou ….Met tranen van verdriet ……Het leven ….De mensheid  en de mens hadden zijn vertrouwen diep geraakt,ze hadden sporen van vernieling getrokken……Van leed…..Veel leed,en van hartepijn………Zoveel dat een mens het soms niet alleen kan dragen. Maar hij haalde het en ging alleen wonen,aan Kerstmis kreeg hij een hekel want dat was voor hem nooit goed afgelopen. Hij deed de deur van zijn hart dicht,liefde was voor hem niet weggelegd,hij nam het besluit niemand nog in zijn hart binnen te laten. Leven als “ een eenzaat”.Hij zou weer duiven gaan houden want dat alleen kon voor hem redding brengen. Daar kon hij zichzelf zijn en als hij zijn duiven koppelde en zag hoe ze elkaar liefkoosden kreeg hij een krop in zijn keel. Want liefkozen kende hij reeds lang niet meer,voor hem was het een uitgemaakte zaak. Geen twee keer stoten tegen dezelfde steen ,verdriet om een vrouw die je tot drie keer toe laat zitten……De jaren gingen voorbij en moeder was intussen overleden maar vader bleef hij dagelijks een bezoek brengen. En steeds ging het over duiven….Over het weer ……Over het werk…..Over simpele dingen des levens. De jaren gingen voorbij en vader werd oud…..Het ene “mankement” volgde het andere op en op een dag kon vader echt niet meer uit de voeten .Robert die alleen was kon hem toch niet aan zijn lot overlaten. Eén alternatief bleef over…..Het “rusthuis”hoe hard het voor hem ook was er was geen andere weg. Robert was iemand die nogal terughoudend was,een beetje beschaamd ook. Het was bijna Kerst en de tijd drong  zich op,dus moest Robert een aanvraag indienen bij het “rusthuis”.Hij had het er nog erg moeilijk mee maar hoe hard hij ook zijn hersenen pijnigde er was geen andere weg. Hij besloot de aanvraag in te dienen .Een lange rij wachtende mensen liet hij voorgaan want hij wou toch het een en ander vragen aan die meneer van het “rusthuis” kwestie van zeker te zijn dat alles in orde komt. Als laatste van de rij werd hij naar binnen geroepen. Geen meneer maar een vrouw zat achter het bureel .”Komt u rustig verder meneer”sprak ze hem toe met een blik waar hij niet goed van werd. Het was net of Kerstmis voor hem dit keer geluk zou brengen. De vrouw was zo vriendelijk,gedienstig voor hem,de nodige papieren werden in orde gemaakt alleen nog een handtekening van vader en alles zou in orde komen. Robert ging die dag naar huis…..Hij deed geen oog dicht en lag aan die vrouw te denken want hij had immers gemerkt dat ze geen trouwring droeg. Zij had bij hem iets losgemaakt….Iets teders….Iets gevoelig…..Een innerlijke warmte voelde hij als hij aan haar dacht….Die ene oogopslag had hem ergens geraakt…..Diep vanbinnen .Het kon niet snel genoeg de volgende ochtend worden,met de handtekening en de papieren trok Robert  's anderendaags terug naar het “rusthuis”.En net als een dag eerder stond er weer een lange rij wachtende mensen. Ook dit keer ging hij als laatste binnen. Toen ze hun blik naar elkaar richten spraken hun ogen boekdelen. In haar mooie grote ogen zag hij de liefde…Het geluk waar hij zo van droomde…..Het doorgronde hem helemaal,nog nooit had hij dat gevoel gekend. Hij is die dag naar huis gegaan alleen met haar in zijn gedachten. Jaren lang had hij zich afgesloten voor de buitenwereld en een vrouw zou nooit nog in zijn leven komen. Maar hij dacht , misschien is zij wel anders en af en toe ging hij haar opzoeken,want hij voelde dat het klikte. Het werd echte vriendschap die over ging in innerlijke liefde .Op een dag vroeg  hij haar wat ze deed met “Kerstavond”, ze zei dat ze thuis alleen was ….Dat haar man haar jaren geleden in de steek liet en ze vastbesloten had jaren terug om haar hart nog  voor niemand open te stellen. Hij vertelde haar net het zelfde en nodigde haar uit om met hem samen “Kerstavond” te vieren….Dat is geen avond om alleen te zijn zei hij vol overtuiging en tot zijn verbazing nam ze de uitnodiging aan. Toen ze bij hem aan kwam vertelde hij haar dat hij duivenliefhebber was en of ze even met hem naar het hok wou gaan…Want daar was nieuw leven geboren…..Kleine pasgeboren gele “jonkies” lagen in een houten bakje…Nieuw leven….Nieuwe hoop…..Toen ze terug in de keuken kwamen  geurde het naar “Kalkoen” en “Konijn” want voor die speciale gelegenheid had Robert gezorgd. Voor het eerst in haar en zijn leven was “Kerstmis” een tijd van gelukkig zijn….Van innerlijke liefde….Van twee mensen die zielsveel van elkaar hielden…..Het was KERSTMIS 1968 !